Δεν είναι αρκετό απλά να αγαπάς το παιδί σου;

Πολλοί γονείς έχουν την εντύπωση ότι η αγάπη προς τα παιδιά τους αρκεί για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και να εξελιχθούν σε... ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Προφανώς, η αγάπη αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή ανατροφή των παιδιών. Ωστόσο, δεν φτάνει από μόνη της. Οι περισσότεροι γονείς αγαπάμε τα παιδιά μας και το δείχνουμε με τις πράξεις και τα λόγια μας, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, ανάλογα με το χαρακτήρα και τη φιλοσοφία μας. Η εμφανής παραμέληση ενός παιδιού και η έλλειψη φροντίδας είναι υπαρκτό, αλλά ευτυχώς σπάνιο, πρόβλημα στις μέρες μας. Το να αγαπάμε τα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικό, δεν φτάνει όμως από μόνο του. Γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC, Παιδίατρος - Σύμβουλος Γαλουχίας Φανταστείτε μια μητέρα που επιβλέπει τη 2χρονη κόρη της στο παιδικό δωμάτιο. Η μικρή πετάει τις μπλούζες της από το συρτάρι. Η μητέρα σηκώνει τον τόνο της φωνής της λέγοντας «όχι πάλι», μετακινεί τη μικρή παραδίπλα, της δίνει μια κούκλα στο χέρι και την προτρέπει να παίξει με αυτή. Η μικρή γκρινιάζει, δίνει ένα πονηρό χαμόγελο και επιστρέφει στο συρτάρι. Η μαμά φωνάζει «δε σ’ αγαπάω», αρπάζει το κοριτσάκι και της χτυπάει το μάγουλο. Το νήπιο βάζει τα κλάματα, η μαμά την παίρνει αγκαλιά, την πηγαίνει σε άλλο δωμάτιο και προσπαθεί να την παρηγορήσει με φιλιά και διαβεβαιώσεις αγάπης. Ο 2χρονος Άρης κινεί ήσυχα το τρενάκι του στο πεζούλι της βεράντας. Η μαμά του τελείωσε το μαγείρεμα και έρχεται με χαρά στο μπαλκόνι για να παίξει μαζί του. Πριν κοιτάξει τι κάνει το παιδί, το ρωτάει: «Θέλεις να σου φέρω τα μολύβια σου; Ή μήπως να βγάλω έξω το ποδηλατάκι; Τι θέλεις;». Ο Άρης για μια στιγμή δεν απαντά, έπειτα ξαφνικά τα μάτια του λάμπουν, σηκώνεται και πετάει το τρενάκι του κάτω από τα κάγκελα. Η μαμά πλησιάζει λέγοντας: «Γιατί το έκανες αυτό Άρη, είσαι ζαβολιάρης το ξέρεις;». Και γελάει εύθυμα. Έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα, ο μικρός ξαναμμένος πια από το καινούργιο παιχνίδι, πετάει το αυτοκινητάκι του και κοιτάζει έντονα τη μαμά περιμένοντας την αντίδρασή της. Εκείνη προφέρει πιο έντονα: «Όχι, άτιμο παιδάκι, δεν είναι σωστό». Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση της και ο μικρός έχει πετάξει μια παντόφλα γελώντας. «Α, είσαι πολύ κακό παιδί», φωνάζει η μαμά και του παίρνει την άλλη παντόφλα από τα χέρια. Το παιδί θυμώνει και αρχίζει τα κλάματα. «Καλά, πάρε την παντόφλα αλλά μην την πετάξεις, έτσι;». Υποχωρεί αμέσως η μαμά. Σε λίγο, ο Άρης θα πετάξει κάτω την παντόφλα μαζί με ένα ζευγάρι παπούτσια, η μαμά θα εξοργιστεί, θα του δώσει μια δυνατή στα οπίσθια και θα τον κλείσει με το ζόρι στο σπίτι. Ο μικρός θα ξεσπάσει σε κρίση θυμού, η μαμά σε κρίση απελπισίας και παραίτησης. Αγαπούν αυτές οι μάνες τα παιδιά τους; Φυσικά. Αν τα παραπάνω επεισόδια είναι τυπικά της καθημερινής συμπεριφοράς τους, προάγουν οι μητέρες αυτές την πλήρη ψυχοκινητική ανάπτυξη του παιδιού τους; Όχι. Ένα παράδειγμα ότι οι καλές προθέσεις των γονέων δεν αρκούν. Αυτό που επιπλέον χρειάζεται είναι οι γονείς να έχουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες, ώστε να χειρίζονται τα παιδιά τους την κάθε στιγμή, με έναν τρόπο που επιβεβαιώνει στην πράξη την αγάπη τους και προάγει την καλλιέργεια των παιδικών ψυχών. Πολλοί γονείς έχουν την εντύπωση ότι τα παιδιά τους μαθαίνουν μόνο όταν ξεκινήσουν το σχολείο. Στην πραγματικότητα, η πιο κρίσιμη περίοδος για μάθηση είναι πριν το σχολείο και εξαρτάται στο μεγαλύτερο βαθμό από αυτά που θα τους δώσουν γονείς ενημερωμένοι και εκπαιδευμένοι, χτίζοντας πάνω στο βασικό κίνητρο της αγάπης για τα παιδιά τους. Πηγή

Via

www.adieXodos.gr



Share/Bookmark
ERGASIA
Post A Comment - - ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΕΔΩ --->>>
  • - - Site - - Comment using
  • - - Facebook - - Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Lifestyle

[Lifestyle][twocolumns]

Υγεία Ομορφιά Διατροφή

[Υγεία Ομορφιά Διατροφή][bsummary]

More News

[Tv-News-Περίεργα-Αστεία-Video-fail-Photos-Jokes-Health][twocolumns]